Winterzonnewende

Wanneer de eerste zonnestralen in een schuine hoek over de ruiten strijken, en wanneer de gevallen bladeren op straat eindelijk ophouden met hun laatste dwarrelen, weten we dat de kortste dag en langste nacht van het jaar — de winterzonnewende — stilletjes is aangebroken. Deze dag markeert de cruciale verschuiving tussen yin en yang, een stempel van de tijd, en een uniek hartverwarmend ritueel in de Chinese ziel, met millennia aan culturele herinnering en de warmte van het dagelijks leven.

In het zuiden is de ster van de winterzonnewende vaak de tangyuan. ‘Elk huishouden stampt rijst om tangyuan te maken, wetende dat morgen de winterzonnewende is.’ In sommige delen van Jiangnan eten mensen naast tangyuan ook ‘winterzonnewendeballen’ — kleefrijstmeel omwikkeld met vullingen zoals rode bonenpasta of sesam, gestoomd tot ze zacht en plakkerig zijn, als symbool voor ‘familiehereniging en harmonie.’